Waar komt de trouwring vandaan?

De trouwring komt uit de oudheid, maar de ring zoals wij hem kennen is pas in de laatste eeuwen zo geworden. Historici wijzen op het oude Egypte, waar gevlochten banden van riet en leer rond de vinger werden gedragen, en op het Romeinse rijk, waar bij een verloving een ring hoorde die eerst van ijzer en later van goud was. De gesloten cirkel stond daarbij voor iets wat niet ophoudt, en de vinger voor de persoon aan wie je je bindt.

Alles wat daarna kwam, is laag op laag aangebouwd. De kerk nam het gebruik over en gaf de ring een plek in de huwelijksritus. De juweliers maakten er een ambacht van, met gravures, stenen en edelmetaal. En de reclame van de vorige eeuw maakte van de verlovingsring met diamant een vanzelfsprekendheid die het daarvoor niet was. Als je weet welke laag waar vandaan komt, kun je zelf makkelijker beslissen wat jullie overnemen.

Hoe oud is het idee van een ring bij een huwelijk?

Ouder dan het huwelijk zoals wij het kennen. In de Egyptische en later de Romeinse wereld was de ring onderdeel van een afspraak tussen families, en soms zelfs een juridisch teken: de ring hoorde bij de belofte en bij de bruidsschat. Bij de Romeinen kwam daar het gebruik bij om twee ringen te gebruiken, een eenvoudige voor dagelijks dragen en een sierlijker exemplaar voor thuis.

In de middeleeuwen werden ringen persoonlijker. Er zijn ringen bewaard met korte spreuken aan de binnenkant, de zogenoemde posy-ringen, en ringen die uit twee of drie in elkaar grijpende banden bestonden, de gimmel-ringen. Elk van de verloofden droeg dan een deel, en bij het huwelijk werden de banden samengevoegd tot één ring. Dat idee zie je vandaag terug bij koppels die hun ringen laten maken uit hetzelfde stuk metaal.

Waarom draag je hem op de ringvinger?

Omdat men dacht dat daar een aparte bloedvaat liep. De Romeinen spraken over de vena amoris, de ader die van die vinger rechtstreeks naar het hart zou lopen. Anatomisch klopt dat niet, maar het beeld is blijven hangen en wordt nog steeds verteld bij ceremonies.

Er is ook een nuchtere verklaring: de vinger naast je pink is de vinger die je het minst gebruikt om te grijpen, en een ring zit daar het minst in de weg. Op welke hand hij hoort, verschilt per land en per geloofsgemeenschap, en daar zit ook tussen Nederland en België en zelfs binnen één familie verschil in. Welke hand bij jullie logisch is, lees je in aan welke hand je je trouwring draagt.

Sinds wanneer draagt de man ook een ring?

Pas sinds de vorige eeuw, en dat is jonger dan de meeste mensen denken. Eeuwenlang was de ring vooral iets voor de vrouw. Tijdens de wereldoorlogen gingen soldaten een ring dragen als tastbare band met het thuisfront, en na de oorlog bleef dat gebruik hangen. Juweliers speelden daar op in met rustiger modellen voor mannen, en zo werd het ringenpaar de norm.

Die geschiedenis verklaart ook waarom er zoveel vrijheid zit in de mannenring. Er is geen eeuwenoude vorm waar je je aan moet houden, dus van een smalle gladde band tot gehamerd of mat kan alles. Verplicht is het trouwens nergens: voor de wet in Nederland en België is een huwelijk net zo geldig zonder ringen.

Wat betekenen de gravure en de vorm?

De gravure is het oudste persoonlijke stukje aan een ring en tegelijk het goedkoopste. Wat koppels er vandaag in laten zetten:

• De trouwdatum, soms in de schrijfwijze van het land waar jullie trouwen.
• De naam of de voorletter van de ander, zodat elke ring naar de partner verwijst.
• Een regel uit jullie geloften of uit een lied dat bij jullie hoort.
• Coördinaten van de plek van het aanzoek of van de ceremonie.
• Een vingerafdruk of handschrift, aan de binnen- of buitenkant gezet.

Ook de vorm draagt een verhaal. Een bolle ring aan de binnenkant, de comfortpasvorm, komt uit de werkplaats en niet uit de traditie: hij glijdt makkelijker over de knokkel. Een ring met een rand of een matte baan is puur smaak. En een erfring die je laat vermaken, voegt een laag toe die je niet kunt kopen. Vraag bij een goudsmid of er voldoende materiaal in zit om hem veilig te verwijden of te verkleinen.

Hoe werkt het gebruik vandaag in Nederland en België?

In beide landen is de ring volledig losgekoppeld van de wet en volledig verbonden met de ceremonie. De ambtenaar van de burgerlijke stand noemt het moment van de ringen meestal in het script, maar hij hoort niet bij de wettelijke voltrekking. In een kerkelijke viering heeft de zegening van de ringen wel een vaste plek in de ritus.

Wat verschilt, is vooral het gebruik eromheen. In Vlaanderen is de verlovingsring met steen nog gebruikelijk, en kiezen koppels voor de trouwdag vaak een slankere band die daarnaast past. In Nederland zie je vaker dat één ring beide rollen vervult. Beide zijn goed; het is een keuze en geen regel. Wil je je zoektocht breder opzetten, vergelijk dan eerst een paar leveranciers bij jullie in de buurt en pas daarna de modellen.

Zo kies je een ring met een eigen verhaal

1. Beslis eerst of jullie één ring per persoon willen of een combinatie met een verlovingsring.
2. Kijk in de familie of er een ring is die je kunt dragen of laten vermaken.
3. Kies het metaal op basis van jullie werk en handen, niet op basis van mode.
4. Laat de pasvorm aan de binnenkant uitproberen voordat je het model vastlegt.
5. Bedenk de gravure vroeg, want die kost tijd bij de goudsmid.
6. Spreek af wie de ringen op de dag zelf bij zich houdt en in welk doosje.
7. Vraag meteen hoe je ze thuis schoonhoudt, dan blijft de glans langer zoals bij aankoop.