Hoe regel je iets ouds, nieuws, geleends en blauws?

Je hoeft voor deze traditie niets te kopen. Kijk eerst in je eigen kast en in die van je familie, want in bijna elk huis liggen een sieraad, een zakdoek, een lintje of een muntje die zo mee kunnen. Iets nieuws heb je meestal al, want je jurk, je schoenen of je ringen tellen gewoon mee. Vraag wat je wilt lenen zes tot acht weken van tevoren, spreek meteen af hoe en wanneer je het teruggeeft, en leg op de ochtend zelf alles bij elkaar op één plek.

Waar het misgaat, is niet het bedenken maar het regelen. Iets geleends komt op de ochtend van de bruiloft in een tasje terecht dat niemand meer terugvindt, of drie tantes willen alle drie iets meegeven en je durft niemand te weigeren. Ook kan het gevoelig liggen als een van de spullen van iemand is die er niet meer is. Hieronder lees je hoe je het praktisch aanpakt, van vragen tot teruggeven. De achtergrond van de traditie zelf staat in wat iets ouds, iets nieuws, iets geleends en iets blauws betekent.

Wat kun je gebruiken uit je eigen huis?

Voor iets ouds: een ring, broche of oorbellen van je oma, een oude zakdoek in je mouw, een knoopje van het overhemd van je opa in de zoom van je jurk, een stukje kant van een jurk uit de familie, of een foto in een klein medaillon aan je boeket. Ook een parfum dat je moeder altijd droeg telt, al zie je het niet.

Voor iets nieuws hoef je meestal niets te doen: je trouwringen, je jurk, je schoenen of je lingerie zijn nieuw. Wil je het bewuster maken, dan kan een sieraad dat je van je partner krijgt op de ochtend zelf. Voor iets blauws zijn er tientallen kleine oplossingen: een blauw lint in de zoom, blauw garen waarmee je datum aan de binnenkant is geborduurd, een blauwe steen in de steel van je boeket, blauwe nagellak op je tenen, of blauwe sokken voor de bruidegom. Er is ook nog een vijfde deel van het oude rijmpje, een zilveren muntje in je schoen. In Nederland en België gebruiken bruiden daar vaak een oude gulden of frank, of een euro uit hun geboortejaar.

Hoe vraag je iets te leen zonder gedoe?

Vraag het persoonlijk en met een reden erbij: ik zou het mooi vinden om jouw oorbellen te dragen omdat ik daarbij aan jou denk. Geef er meteen bij dat het geen probleem is als het niet uitkomt, want dan houd je de deur open voor een nee zonder ongemak. Vraag ruim op tijd, want een sieraad moet soms nog schoongemaakt of hersteld worden, en dat kost bij een juwelier gauw een tot twee weken.

Spreek daarna drie dingen af: wanneer je het krijgt, wie het op de dag zelf bewaart, en wanneer je het teruggeeft. Maak bij ontvangst een foto van het voorwerp, zodat je weet in welke staat je het kreeg. Gaat het om iets van waarde, vraag dan of het verzekerd is en laat het na de ceremonie liever niet los in een tas rondslingeren. Het klinkt overdreven, maar oorbellen die na een feestavond zoek zijn, komen vaker voor dan je denkt.

Geef het binnen een week terug, schoongemaakt en met een kort kaartje of een foto waarop het te zien is. Dat kaartje is vaak het deel dat de gever bewaart.

Wat doe je met iets van een dierbare die er niet meer is?

Dat mag, en het is een van de mooiste invullingen van deze traditie. Denk aan een stukje stof van een overhemd in de voering van je jasje, een horloge in je binnenzak, een foto in een medaillon om de steel van je boeket, of het trouwringetje van je oma aan een kettinkje. Een naaiatelier vraagt voor zoiets meestal 15 tot 40 euro, een medaillon kost grofweg 20 tot 60 euro en graveren 10 tot 25 euro.

Denk vooraf wel na over het moment. Als je het op de ochtend zelf voor het eerst ziet, kan het je overvallen. Veel bruiden kiezen ervoor om het eerder al een keer om te doen, zodat de emotie niet precies vlak voor de ceremonie komt. Spreek ook af of je het benoemt tijdens de ceremonie of juist niet: er is geen goed of fout, en beide zijn liefdevol.

Wanneer regel je wat?

Begin er ongeveer twee maanden voor de dag mee, want lenen en aanpassen kosten tijd. Bij een sieraad dat je wilt laten inkorten of poetsen, reken je op een tot twee weken bij de juwelier. Wil je iets in je jurk laten naaien, doe dat dan bij de laatste pasbeurt, drie tot vier weken voor de trouwdag, zodat de naaister het meteen kan meenemen.

In de laatste week leg je alles bij elkaar in één doos of tas, met een briefje erbij van wat waar hoort en wat na afloop naar wie terug moet. Zet die doos op je checklist en geef hem op de ochtend zelf aan één persoon, bijvoorbeeld je ceremoniemeester of een getuige. Eén verantwoordelijke werkt beter dan vier mensen die het allemaal een beetje in de gaten houden.

Hoe zorg je dat het op de foto komt?

Vertel het je fotograaf, liefst een dag van tevoren of bij aankomst 's ochtends. De meeste fotografen maken standaard detailfoto's van de ringen, de schoenen en het boeket, maar een geborduurde datum in de zoom of een zakdoek van je opa zien ze alleen als ze weten dat het er is. Leg de spullen in de ochtend bij elkaar klaar, dan kan het in vijf minuten. Zoek je nog iemand, dan vind je trouwfotografen per regio op het portaal.

Zo regel je het in vijf stappen

1. Loop je eigen kast en die van je ouders na voordat je iets koopt.
2. Vraag wat je wilt lenen zes tot acht weken vooruit, met een reden erbij.
3. Spreek af wie het op de dag bewaart en wanneer je het teruggeeft.
4. Laat naai- en graveerwerk uiterlijk drie weken van tevoren doen.
5. Leg alles in één doos en vertel je fotograaf wat erin zit.