Betalen de ouders van de bruid nog steeds de bruiloft?

Nee, in Nederland en België is het allang niet meer vanzelfsprekend dat de ouders van de bruid de bruiloft betalen. Het gangbare beeld vandaag is dat het koppel zelf het grootste deel draagt en dat ouders van beide kanten een bijdrage geven als ze dat kunnen en willen, vaak ergens tussen 1.000 en 5.000 euro. De oude verdeling leeft vooral nog voort als verwachting bij een deel van de grootouders, en soms in families waar het altijd zo gegaan is.

Toch komt de vraag bijna in elke planning terug, want er hangt gevoel aan. Wie betaalt, heeft doorgaans ook iets te zeggen, en dat maakt het onderwerp gevoeliger dan een gewone rekensom. Daar komt bij dat de gemiddelde bruiloft in Nederland en België 15.000 tot 25.000 euro kost. Dat is voor de meeste ouders geen bedrag dat je zomaar tussendoor aanbiedt. Hieronder lees je waar de traditie vandaan komt, wat vandaag gebruikelijk is en hoe je het gesprek voert zonder scheve gezichten.

Waar komt de traditie vandaan?

De regel dat de familie van de bruid betaalt, stamt uit de tijd van de bruidsschat. Een dochter uithuwelijken ging gepaard met een bijdrage aan het nieuwe huishouden, en het feest hoorde bij dat pakket. In de twintigste eeuw bleef daar een vaste taakverdeling van over die je in oude etiquetteboeken terugvindt: de ouders van de bruid namen de receptie, het diner en de bloemen voor hun rekening, de familie van de bruidegom betaalde de huwelijksreis, de ringen en soms de drank.

Die verdeling is in de praktijk gesneuveld om drie redenen. Koppels trouwen later, gemiddeld ergens tussen eind twintig en midden dertig, en hebben dan zelf inkomen. Veel stellen wonen al jaren samen, dus van een uitzet is geen sprake meer. En de kosten zijn zo gestegen dat één familie het feest zelden alleen draagt. Wat overbleef is een gevoel, geen regel: sommige ouders vinden het nog steeds een erezaak, andere gaan ervan uit dat hun kind het zelf regelt.

Hoe zit het vandaag in Nederland en België?

De verschillen tussen beide landen zitten minder in wie betaalt dan in wat er betaald wordt. In België is het couvertmodel gangbaar: per dinergast reken je 70 tot 150 euro voor menu en drank, met daarna een avondfeest voor een ruimere kring. Een ouderbijdrage wordt daar vaak uitgedrukt in gasten: "wij nemen onze kant van de familie voor onze rekening." In Nederland werken koppels vaker met dag- en avondgasten en wordt een bijdrage eerder een bedrag of een post, bijvoorbeeld de locatie of het feest.

Wat je in beide landen ziet, is dat ouders liever een afgebakende post betalen dan een open bedrag. Het is voor hen prettiger om te zeggen "wij doen de bloemen en de taart" dan om een blanco cheque te tekenen waarvan ze de omvang niet kennen. Voor jullie is dat ook overzichtelijker. Zet alle bedragen en toezeggingen in de budgetplanner, zodat je in één oogopslag ziet wat er echt gedekt is en waar het gat zit.

Hoe vraag je je ouders om een bijdrage?

Wacht niet tot je in de knel zit, en vraag ook niet om "hulp" in het algemeen. Kom met een cijfer en een keuze. Een gesprek dat vaak goed verloopt, ziet er zo uit: laat zien wat de bruiloft ongeveer kost, vertel wat jullie zelf opzij hebben gezet, en vraag of ze zin hebben om een deel van een specifieke post op zich te nemen. Geef er meteen een ondergrens bij die niet ongemakkelijk is: "als het maar 500 euro is, is dat ook prima, we willen vooral weten waar we op kunnen rekenen."

Let op drie dingen. Praat met je eigen ouders, niet met die van je partner. Vraag beide families rond dezelfde periode, zodat niemand het gevoel krijgt dat de ene kant meer moest. En bevestig de afspraak kort schriftelijk, al is het maar in een appje: bedrag, waarvoor, en wanneer het betaald wordt. Zo voorkom je dat een toezegging in februari in september ineens anders herinnerd wordt.

Krijgen ouders dan ook zeggenschap?

Deels wel, en het is eerlijker om dat gewoon te benoemen. Wie een post betaalt, mag meepraten over die post. Betalen ze de bloemen, dan mogen ze mee naar de bloemist. Betalen ze een deel van het diner, dan is het redelijk dat ze hun eigen familie op de gastenlijst zien staan. Wat niet meekomt met een bijdrage is zeggenschap over jullie ceremonie, jullie kleding of jullie datum.

Spreek die grens vooraf uit, in gewone taal. "We vinden het fijn dat jullie de catering doen. De gastenlijst houden wij in de hand, want daar hangt de hele begroting aan vast." Klinkt zakelijk, voorkomt maanden gedoe. Loopt het toch scheef, lees dan hoe je de kosten van een bruiloft eerlijk verdeelt en hoe je omgaat met bemoeizuchtige schoonouders.

Waar let je fiscaal op?

Een grotere bijdrage is juridisch een schenking, en daar gelden regels voor. In Nederland mogen ouders jaarlijks een vrijgesteld bedrag aan hun kind schenken; dat bedrag wordt elk jaar aangepast en ligt in de orde van enkele duizenden euro's. Boven de vrijstelling doe je aangifte schenkbelasting. Kijk voor het bedrag van dit jaar op de site van de Belastingdienst.

In België hangt het af van de vorm en het gewest. Een bank- of handgift kan onder voorwaarden zonder schenkbelasting, maar er geldt een termijn waarin de schenker nog in leven moet blijven, en die termijn is de afgelopen jaren gewijzigd. Gaat het om een aanzienlijk bedrag, vraag het dan na bij een notaris voor je iets overmaakt. Voor gewone bedragen die passen bij het inkomen van je ouders speelt dit doorgaans niet.

Zo regel je het zonder scheve gezichten

1. Maak eerst zelf een begroting, zodat je met cijfers het gesprek in gaat.
2. Vraag elke familie apart, rond dezelfde periode, en noem een concrete post.
3. Leg bedrag, doel en betaalmoment kort schriftelijk vast.
4. Spreek uit waar de zeggenschap ophoudt, meteen bij de toezegging.
5. Loopt het bedrag op, vraag dan advies over schenkingsregels voor je het geld ontvangt.