Wie betaalt de trouwringen?

Er bestaat geen regel voor. In Nederland en in België betalen de meeste koppels de trouwringen samen uit het trouwbudget, en dat is ook de eenvoudigste afspraak. Daarnaast komen twee varianten vaak voor: ieder betaalt de ring van de ander, of ieder betaalt zijn eigen ring. Alle drie zijn gangbaar, dus de vraag is niet wat hoort, maar welke afspraak bij jullie situatie past.

Het verschil zit in de bedragen en in de boekhouding. Trouwringen zijn een van de weinige posten die na de bruiloft blijven bestaan, dus de keuze raakt ook garantie, verzekering en eigendom. Hieronder staan de gangbare verdelingen en de punten die je het beste op papier zet voordat je naar de juwelier gaat. Voor bindende afspraken over vermogen verwijzen wij naar de notaris.

Bestaat er een traditie over wie betaalt?

Een harde traditie is er niet, en de regels die je online tegenkomt zijn vaak uit het buitenland overgenomen. Historisch betaalde de familie van de bruidegom in een deel van Europa de ringen, en in andere streken kochten beide families hun eigen ring voor de uitwisseling. In Nederland en België is dat gebruik grotendeels verdwenen, samen met het idee dat de ouders van de bruid de hele bruiloft betalen.

Wat in de praktijk overeind blijft, is de verlovingsring als uitzondering. Die wordt in de meeste gevallen door één persoon gekocht en gegeven, en de trouwringen worden daarna samen gekozen. Hoe de kosten van de rest van de dag verdeeld worden, werken we uit in wie betaalt wat op een trouwfeest.

Welke verdelingen gebruiken koppels in de praktijk?

Vier modellen, met per model de reden om het zo te doen:

• Samen uit het trouwbudget. De ringen staan als één post in de begroting, net als de locatie of de fotograaf. Dit is de gangbare keuze bij koppels die alle trouwkosten uit een gezamenlijke pot betalen.
• Ieder betaalt de ring van de ander. Dit houdt het gebaar in stand en werkt goed als jullie ongeveer evenveel uitgeven. Spreek dan wel een gezamenlijk maximum af.
• Ieder betaalt zijn eigen ring. Praktisch bij een groot verschil in prijs, bijvoorbeeld als een van de twee ringen stenen heeft en de andere niet, of als jullie inkomens ver uit elkaar liggen.
• Naar verhouding van inkomen. Jullie bepalen een totaalbedrag en verdelen dat in een afgesproken verhouding. Dit komt vooral voor bij koppels die hun hele huishouden zo regelen.

Of de twee ringen evenveel moeten kosten, is een aparte vraag. Dat hoeft niet, en in hoeveel je uitgeeft aan trouwringen staat hoe je een bedrag bepaalt dat bij jullie begroting past.

Kunnen ouders of familie bijdragen aan de ringen?

Dat kan, en het gebeurt regelmatig, vaak als huwelijkscadeau of in de vorm van een oude ring die wordt omgesmolten. Zet zo'n bijdrage wel vooraf op papier: het bedrag, of het een gift of een lening is, en of er een verwachting aan vastzit over de keuze van het model. Een bijdrage die met een mening komt over wat jullie moeten kiezen, levert later vaker wrijving op dan hij oplost.

Gaat het om een groot bedrag, dan is er een fiscale kant. Nederland en België kennen allebei schenkbelasting met eigen vrijstellingen, tarieven en aangifteregels, en die verschillen per land en per relatie tot de gever. Een bijdrage aan een ring valt in de praktijk ruim onder de gebruikelijke vrijstellingen, maar bij een grotere schenking of een familiestuk met hoge waarde leg je de situatie beter voor aan een notaris of belastingadviseur.

Op wiens naam staan de bon, de garantie en de verzekering?

Dit is de reden om de betaling vast te leggen, ook als jullie het samen betalen. Drie punten:

1. De bon. Laat beide namen op de factuur zetten als jullie samen betalen. Je hebt dat bewijs nodig voor de garantie, voor het vermaken van de maat en voor een eventuele claim.
2. De garantie. Juweliers koppelen garantie en service, zoals polijsten en vastzetten van stenen, aan het aankoopbewijs. Vraag wat de garantie dekt, hoe lang die geldt en of service bij het bedrag zit of per keer kost.
3. De verzekering. Sieraden vallen onder de inboedel of de woningpolis, met een maximumbedrag per sieraad of per categorie. Vraag je verzekeraar om dat bedrag en om een aanvullende dekking als de ringen daarboven uitkomen. Voor een taxatie heb je de factuur en soms een certificaat nodig.

Bewaar factuur, garantiebewijs, certificaat en de taxatie bij elkaar en scan ze. Zet de aankoopdatum en de bedragen ook in de budgetplanner, zodat de post niet buiten jullie begroting valt.

Wat regel je bij maatwerk en bij aanbetaling?

Bij ringen die op maat worden gemaakt of gegraveerd, vraagt de juwelier vaak een aanbetaling. Laat in de opdrachtbon zetten welk bedrag is aanbetaald, wat de levertermijn is en wat er gebeurt als de ringen niet op tijd klaar zijn. Vraag dat ook bij een vlotte levering, want een trouwdatum schuift niet mee.

Bij een online aankoop geldt in beide landen een herroepingsrecht van veertien dagen, maar dat recht vervalt bij producten die op maat zijn gemaakt of persoonlijk zijn gegraveerd. Bestel je online met gravure, dan zit je er dus aan vast. Dat is een reden om de maat bij een juwelier te laten opmeten voordat je op bestellen klikt.

Zo leggen jullie de betaling vast

1. Kies één van de vier verdelingen en spreek een totaalbedrag af voordat jullie gaan kijken.
2. Zet dat bedrag als eigen post in de budgetplanner, inclusief gravure en service.
3. Laat beide namen op de factuur zetten bij een gezamenlijke aankoop.
4. Vraag schriftelijk na wat de garantie en de service dekken, en voor hoe lang.
5. Leg een bijdrage van familie vast: bedrag, gift of lening, en of er voorwaarden aan hangen.
6. Vraag je verzekeraar tot welk bedrag de ringen gedekt zijn, ook buitenshuis.
7. Laat bij maatwerk de aanbetaling, de levertermijn en de afspraak bij uitloop op de bon zetten.